PCPR Pajęczno

Niepełnosprawni

A A A
Stopnie niepełnosprawności i konsekwencje społeczne
j0427634[1]

Niepełnosprawność powoduje określone konsekwencje w życiu człowieka w tym także w pracy zawodowej. Przejawia się to przede wszystkim w postaci ograniczeń w wyborze zawodu, trudności w znalezieniu pracy i utrzymaniu się w niej. Należy wspomnieć, że praca zawodowa to nie tylko źródło dochodu, ale także potwierdzenie własnej wartości i przydatności – co jest niezbędne  każdemu, a w szczególności osobie niepełnosprawnej.           


1 września 1997r. zmieniły się zasady orzekania o niepełnosprawności. Przestały funkcjonować komisje lekarskie do spraw inwalidztwa i zatrudnienia przy Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (popularnie zwane KIZ). Nie ma już I, II, III grupy inwalidzkiej, ale osoby, które przed wejściem w życie ustawy zaliczono do jednej z grup, pozostały niepełnosprawnymi oraz zachowały nabyte uprawnienia, jeśli orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup nie utraciło mocy lub nie zostało zmienione.

Obecnie obowiązują cztery rodzaje orzecznictwa, regulowane odrębnymi ustawami i prowadzone przez różne instytucje:

® do celów rentowych – orzecznictwo rentowe prowadzone przez lekarza orzecznika       Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), oraz Komisje Lekarskie ZUS,

® do celów pozarentowych – orzecznictwo pozarentowe prowadzone przez zespoły                            do  spraw orzekania o niepełnosprawności

® do celów rentowych – orzecznictwo rentowe o stałej lub długotrwałej niezdolności      do pracy w gospodarstwie rolnym prowadzone przez lekarza rzeczoznawcę i Komisje         Lekarskie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS).

® orzecznictwo do celów o niezdolności  do służby wojskowej prowadzone przez       komisje lekarskie podległe MON lub ministrowi właściwemu do spraw       wewnętrznych

 

Orzekaniem o niezdolności do pracy do celów rentowych zajmuje się lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Lekarz orzecznik ocenia stopień niepełnosprawności do pracy. Wydaje on orzeczenie, na podstawie którego ZUS podejmuje decyzję w sprawie świadczeń rentowych.

Lekarz orzecznik kwalifikuje osobę jako:

® całkowicie niezdolną do pracy oraz samodzielnej egzystencji;® całkowicie niezdolną do pracy;

Za całkowicie niezdolną do pracy uznawana jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

® częściowo niezdolną do pracy;

Osoba częściowo niezdolna do pracy to osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy, zgodnej z poziomem kwalifikacji.

Niezdolność do samodzielnej egzystencji orzekana jest, jeżeli stopień naruszenia sprawności organizmu powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych.

 

Dnia 27 sierpnia 1997 roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił nową ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, która wraz z całym pakietem przepisów reformujących ustrój państwa zmieniła organizację działań w sprawach dotyczących orzekania osób niepełnosprawnych do celów pozarentowych.

Zgodnie ze wspomnianą ustawą ustala się trzy stopnie niepełnosprawności a mianowicie: znaczny, umiarkowany i lekki.

Osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym jest osoba mająca naruszoną sprawność  organizmu i jest niezdolna do podjęcia zatrudnienia, albo zdolna do wykonywania zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej lub w zakładzie aktywizacji zawodowej oraz wymaga w celu pełnienia ról społecznych niezbędnej, stałej lub długoterminowej opieki  lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności nie wyklucza możliwości podjęcia przez taką osobę pracy na tzw. otwartym rynku pracy.

Osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym jest osoba, która z powodu naruszenia sprawności organizmu, jest zdolna do wykonywania zatrudnienia stanowisku pracy przystosowanym odpowiednio do jej potrzeb i możliwości wynikających z niepełnosprawności, wymagającą w celu pełnienia ról społecznych       częściowej lub okresowej pomocy innej osoby w związku z ograniczoną        możliwością  samodzielnej egzystencji.

Osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim jest osoba z naruszoną sprawnością organizmu zdolna do wykonywania zatrudnienia i nie wymagająca w celu pełnienia ról społecznych pomocy innej osoby.

Dzieci do 16. roku życia zaliczone są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną prawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania  powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej  opieki lub pomocy w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.

Prawnym potwierdzeniem niepełnosprawności pozwalającym na zliczenie osoby do niepełnosprawnych jest orzeczenie o  niepełnosprawności.

Ustawa definiuje ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji jako naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokojenie, bez pomocy innych osób, podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację i komunikowanie się.

W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności winny być również zawarte wskazania dotyczące szkolenia, zatrudnienia, form rehabilitacji, korzystania z systemu pomocy społecznej, zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki techniczne, uczestnictwa w warsztatach terapii zajęciowej, korzystania z systemu środowiskowego wsparcia (usługi socjalne i opiekuńcze).

            Orzeczenia, na podstawie wspomnianej ustawy wydają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności powołane przez starostów (jako pierwsza instancja) oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności powołane przez wojewodów (jako druga instancja).

Nadzór nad orzekaniem o stopniu niepełnosprawności sprawuje Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Zasady orzekania reguluje również szczegółowo rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r.  w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2003r. nr 139 poz.1328)

  Tabela 1: Orzeczenia równoważne
 Odpowiadające sobie orzeczenia stopnia niepełnosprawności
 Dawny system orzecznictwa Obecny system orzecznictwa
Orzeczenia Komisji lekarskich ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia MON oraz MSWiA Orzeczenia lekarzy orzecznikówOrzeczenia Powiatowych Zespołów ds. Orzekania o Niepełnosprawności Orzecznictwo rentowe dla rolników KRUS
 I grupa inwalidzka Całkowita niezdolność do pracy oraz samodzielnej egzystencji Znaczny stopień niepełnosprawnościStała lub długotrwała niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym, połączona z prawem do zasiłku pielęgnacyjnego
 II grupa inwalidzka Całkowita niezdolność do pracy Umiarkowany stopień niepełnosprawności  **
 III grupa inwalidzka Częściowa niezdolność do pracy, celowość przekwalifikowania  Lekki stopień niepełnosprawnościStała lub długookresowa niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym bez prawa do zasiłku pielęgnacyjnego

* Źródło: MPiPS Biuro Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych, Nowe kryteria kwalifikujące do niepełnosprawności oraz procedury postępowania-propozycje zmian, materiały szkoleniowe dla pracowników socjalnych, Wyd. Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera, Łódź, 2006, s. 18

**w orzeczeniach KRUS nie występuje odpowiednik II grupy

  
powrót
  Created by ARISCO
Copyright © 2011 PCPR Pajęczno. Wszelkie prawa zastrzeżone  

Licznik odwiedzin: 877099

"Tyle w Tobie szacunku, na ile szanujesz Dobro Bliźniego. Jeżeli świadomie przekraczasz cudze granice, łamiesz pieczęć zaufania" 

 

as

Jesteśmy aktywni

 

 

 

 

 

Kalendarium

Najbliższe święta
Światowy Dzień AIDS Światowy Dzień Osób Niepełnosprawnych Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka Wigilia Bożego Narodzenia Sylwester więcej

Licznik odwiedzin

Dzisiaj: 155
Wczoraj: 399
Przedwczoraj: 440
W obecnym miesiącu: 4434
W poprzednim miesiącu: 11279

Razem:

877099

Mapa